Gögn frá Eurostat og Hagstofu Íslands benda til þess að aðgengi að heilbrigðisþjónustu sé almennt sambærilegt á Íslandi og á öðrum Norðurlöndum, þó ákveðnir þættir skeri sig úr. Árið 2019 (gögnunum er safnað á fimm ára fresti) sögðust 32,5% þeirra sem töldu sig hafa þurft heilbrigðisþjónustu á Íslandi ekki hafa fengið hana af einhverjum ástæðum, svo sem vegna kostnaðar, fjarlægðar eða biðlista. Þetta hlutfall er svipað og á Norðurlöndum, en í Noregi er það þó mun lægra, um 12%.
Á Íslandi voru biðlistar helsta ástæða þess að fólk fékk ekki þjónustu, eða í um þriðjungi tilvika. Hlutfall þeirra sem fengu ekki þjónustu vegna kostnaðar var um 15%, sem er sambærilegt við önnur Norðurlönd. Þá skiptir einnig máli að aðgangshindranir birtast með ólíkum hætti eftir búsetu.
Þótt fjarlægð sé ekki algengasta ástæða þess að fólk fær ekki heilbrigðisþjónustu getur hún verið veruleg hindrun fyrir þann hóp sem býr fjarri þjónustu, ekki síst þegar ferðakostnaður, vinnutap og tími leggjast við annan kostnað. Niðurstöðurnar benda til þess að aðgangshindranir tengist bæði skipulagi þjónustunnar og fjárhagslegum þáttum sjá frekar: https://vinnan.is/adgengi-ad-heilbrigdisthjonustu/